Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Η Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου κατά την Ενθρόνιση του Μητροπολίτου Σμύρνης Βαρθολομαίου






Ἱερώτατε καί προσφιλέστατε ἀδελφέ ἅγιε Σμύρνης κύριε Βαρθολομαῖε,
Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Ἐξοχώτατοι Ὑπουργοί, Ἐκπρόσωποι τῶν Κομμάτων καί λοιποί ἐξ Ἑλλάδος ἐπίσημοι,
Sayın davetliler,
Τιμιώτατε τῶν Ἱερέων καί Διακόνων Κατάλογε,
Εὐγενεστάτη κυρία Γενική Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,
Χριστώνυμον τοῦ ἱεροῦ τούτου σχοινίσματος τῆς Ἰωνίτιδος γῆς πλήρωμα,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ πολυφίλητα, οἱ ἐκ δυσμῶν καί βορρᾶ καί θαλάσσης ἐλθόντες ὧδε εἰς τήν ἐξάκουστον Σμύρνην,
Ἐν πρώτοις, κομίζομεν τόν ἀσπασμόν τῆς εἰρήνης, τῆς στοργῆς καί τῆς εὐλογίας ἐκ τῆς Μεγάλης καί Οἰκουμενικῆς Καθέδρας τῆς Κωνσταντινουπόλεως πρός πάντας ὑμᾶς, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ.
Ἡ χαρά ἡμῶν σήμερον πεπλήρωται καί ἡ καρδία ἡμῶν εὐφροσύνης ἐπλήσθη, ὅτι ἡ περιφανής καί ἀρχαία αὕτη Μητρόπολις τοῦ Συνταγματίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἐπληρώθη δι᾽ ἀρχιερέως ἱκανοῦ καί φερέλπιδος, ἀνασυνεστήθη καί ἀνεκαινίσθη ἐκ τῆς τέφρας, τῇ προνοητικῇ μερίμνῃ καί ἀγαπητικῇ φροντίδι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, καί συγκαλεῖται σήμερον πάντας ἡμᾶς ἐπί τό αὐτό διά τήν ἐνθρόνισιν καί ἐπίσημον ἐγκατάστασιν τοῦ κανονικοῦ Ποιμενάρχου αὐτῆς, μετά παρέλευσιν σχεδόν ἑνός αἰῶνος ἐμπόνου σιωπῆς καί προσευχητικῆς σιγῆς. Σήμερον ἡ ἅλυσος ἡ πάγχρυσος τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς ἐν τῇ περιφανεῖ ταύτῃ Μητροπόλει συναρμόζεται καί τά διαρραγέντα ἑνοῦνται, καί ὁ Θρόνος Βουκόλου καί Πολυκάρπου καί Χρυσοστόμου τοῦ Μάρτυρος πληροῦται, καί τό ποίμνιον Ποιμένα ἄξιον εὑρίσκει, καί τά ἀρχαῖα καί ἀλγεινά ὀλίγον κατ᾽ ὀλίγον παρέρχονται, καί ἀμφιλύκη ἐλπίδος φαίνει εἰς τόν ὁρίζοντα τόν ὀρθρινόν τῆς μεγαλουπόλεως Σμύρνης. 
Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ᾐσθάνθη πολλάκις τούς ἥλους καί τήν λόγχην τοῦ μαρτυρίου διά τήν ἀπώλειαν τῶν Ἐπαρχιῶν αὐτῆς καί τόν ἀφανισμόν τοῦ ποιμνίου της, ἕνεκα ἱστορικῶν καί ἄλλων συγκυριῶν, οὐδέποτε ὅμως ἀπεμπόλησε τά κανονικά δικαιώματά της, συνεχίζουσα τήν ἐκλογήν καί χειροτονίαν Ἀρχιερέων εἰς τάς ἀπορφανι- σθείσας Ἐπαρχίας. Οὐχί ὡς πρᾶξιν ἐθιμικήν διά νά διατηροῦνται δίκην μουσειακοῦ ἐκθέματος καί τεταριχευμένου πτώματος τίτλοι ἄνευ περιεχομένου καί οὐσίας, ὡς λέγουν τινές, ἀλλά διά νά μή λησμονοῦνται αἱ πατρίδες ἐκεῖναι διά τούς «Νεκρούς πού περιμένουν», κατά τήν ἔκφρασιν τῆς Διδοῦς Σωτηρίου∙ διά νά μή σβεσθῇ τό κερί τῆς ἐλπίδος∙ διά νά διατηρηθῇ ἀκοίμητος ἡ κανδήλα τῆς ὑπομονῆς, διά νά ἔλθῃ «πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς» τό «νόστιμον ἧμαρ», εἰρηνικῶς καὶ ἀδελφικῶς, χωρίς πολέμους καὶ αἱματοχυσίας, ἀλλά διά τῆς ἀμοιβαίας καταλλαγῆς καί ἀλληλοπεριχωρήσεως. 
Καί ἰδού, ὅσα πρό ὀλίγων ἐτῶν ἐφαίνοντο ὡς φροῦδαι ἐπιδιώξεις καί μάταιαι ἐλπίδες, σήμερα μέ βήματα μικρά ἀλλ᾿ ἐν ταυτῷ σταθερά καί ἀποφασιστικά ὑλοποιοῦνται καί λαμβάνουν σάρκα καί ὀστᾶ. Τά ἀρχαῖα καί προγονικά σεβάσματα τῆς Πίστεώς μας, ἐν Καππαδοκίᾳ, ἐν Σουμελᾷ, ἐν Κυζίκῳ, ἐν Περγάμῳ, ἐν Ἐφέσῳ, ἐν Σηλυβρίᾳ, ἐν Προύσῃ καί ἀλλαχοῦ, λειτουργοῦνται καί πάλιν∙ αἱ Ἐπαρχίαι τοῦ Θρόνου ἐξέρχονται ἐκ τοῦ ληθάργου καὶ τῆς λησμοσύνης, αἱ ἀδικίαι βαθμιαίως ἀποκαθίστανται... Ὁ δρόμος μακρύς καί ἀνάντης, στενός καὶ τεθλιμμένος, ὅμως, «ἡμεῖς πορευόμεθα», ἡ Ἐκκλησία πορεύεται, κατά τήν ἔκφρασιν τοῦ ἀειμνήστου μεγάλου Πατριάρχου Ἀθηναγόρου. 
Καί ἐπέστη τό πλήρωμα τοῦ χρόνου καί ἦλθεν ἡ εὐλογημένη στιγμή καί διά τήν Μητρόπολιν τῆς Σμύρνης νά ἀκουσθῇ καί πάλιν φήμη Δεσποτική, ἐν προκειμένῳ τοῦ Βαρθολομαίου ὡς Μητροπολίτου καί Ποιμενάρχου Σμύρνης, ὑπερτίμου καί Ἐξάρχου Ἀσίας, διά νά μνημονεύῃ ὁ Ἀρχιερεύς εἰς τήν Μεγάλην Εἴσοδον «ζώντων καί κεκοιμημένων» καί «τῶν μακαρίων καί ἀοιδίμων προκατόχων» αὐτοῦ, διά νά μή εἶναι τό «μικρόν ποίμνιον» (Λκ. 12, 32), «ὡσεί πρόβατα μή ἔχοντα ποιμένα» (Μτ. 9, 36). Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία ὑπῆρξεν ἀνέκαθεν δύναμις εἰρηνοποιός καί ἀγαθοποιός, παράγων ἑνότητος καί καταλλαγῆς, κῆρυξ τῆς ἀδελφοσύνης καί τῆς φιλίας ἀνθρώπων καί λαῶν, μάλιστα δέ γειτόνων. Οὐδέποτε ὑπέθαλψεν ἐθνοτικὰς καί ἄλλας διχοστασίας, οὐδέποτε ἐκαλλιέργησε τό θρησκευτικὸν ἤ ἄλλο μίσος, οὐδέποτε ἐξέθρεψε τάς ἀντιθέσεις. Ἐν τούτῳ τῷ πνεύματι καί ὑπό αὐτάς τάς προϋποθέσεις σήμερον ἡ κατά τήν Σμύρνην Ἐκκλησία, ἐπισημοτέρῳ τῷ τρόπῳ, θέτει τόν λύχνον αὐτῆς ἐπί τήν λυχνίαν, (πρβ. Μτ. 5, 15) ἵνα φαίνῃ πᾶσι τοῖς ὑπ᾽ οὐρανόν, καί γεγονυίᾳ τῇ φωνῇ διακηρύσσει πᾶσι τοῖς ἀνθρώποις «ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονήν κατεργάζεται, ἡ δέ ὑπομονή δοκιμήν, ἡ δέ δοκιμή ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπίς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν» (Ρωμ. 5, 3-5).
Ἱερώτατε καί πολυφίλητε ἀδελφέ ἅγιε Σμύρνης, 
Ἀνέρχεσαι σήμερον, θείᾳ εὐδοκίᾳ, πατριαρχικῇ κελεύσει καί ψήφοις ἀρχιερατικαῖς, εἰς τήν περιώνυμον Καθέδραν τῆς ἀποστολικῆς ταύτης Μητροπόλεως καί ἐνθρονίζεσαι ἐν Ἐκκλησίᾳ πληθούσῃ καί καλεῖσαι εἰς διακονίαν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἀπό νέαν καί λίαν εὐθυνοφόρον θέσιν. Κυρίως ὅμως καί πρωτίστως καλεῖσαι εἰς «κοινωνίαν τῶν παθημάτων αὐτοῦ» (Φιλ. 3, 10), τοῦ Χριστοῦ δηλονότι, καθώς ἡ ἀρχιερωσύνη εἶναι ὄχι θῶκος ἐξουσιαστικός καί ἀξίωμα δυναστικόν, ἀλλά διακονία σταυρική καί θυσιαστική. Τό ἀρχιερατικόν ὠμοφόριον εἶναι λέντιον διακονίας καί ἡ ἀρχιερατική μίτρα «στέφανος ἐξ ἀκανθῶν». Σύ, ἅγιε ἀδελφέ, ὡς κληροῦχος Ἐπαρχίας φερούσης νωπούς εἰσέτι «τούς τύπους τῶν ἥλων», καλεῖσαι νά βαστάσῃς περισσοτέρον στερρῶς καί ἀκλονήτως τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου μας ὡς ἄλλος σύγχρονος Κυρηναῖος. 
Ἐπαξίως ἐνθρονίζεσαι καί ἀναλαμβάνεις ἐπισήμως τήν ἀρχιερατικήν σου διακονίαν ἐπ᾽ ἐλπίσι χρησταῖς καί προσδοκίαις μεγάλαις. Τά ὑπό τοῦ Κυρίου δοθέντα σοι τάλαντα, ἥ τε θύραθεν καί ἡ θεολογική λιπαρά σου παιδεία καί ἡ μέχρι τοῦδε εὔορκος διακονία σου ἐν τοῖς Πατριαρχείοις συμμαρτυροῦν περί τοῦ πράγματος. Ἠνδρώθης καί ἐκαλλιερ- γήθης ὑπό τάς εὐσκιοφύλλους ἀναδενδράδας τοῦ Φαναρίου, κοινωνήσας ἐκ τῶν ζωηρρύτων ναμάτων τῆς καλλιρρόου Πηγῆς τοῦ Γένους καί μαθητεύσας παρά τούς πόδας πολυπείρων καί σεβασμίων ἁγίων ἀρχιερέων. Εἰργάσθης ἀόκνως καί προσέφερες ἀφειδῶς καί συνεχίζεις ἐργαζόμενος καί ἐκδαπανώμενος εἰς τό γεώργιον τοῦ Κυρίου καί τόν ἀμπελῶνα τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἀφ᾽ ἧς στιγμῆς εἰσῆλθες εἰς τό μέγα Μοναστήριον τοῦ Φαναρίου ἠνάλωσες ἑαυτόν εἰς τήν ὑπηρεσίαν αὐτοῦ καί τοῦ Πατριάρχου σου καί τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, μή φειδόμενος οὔτε κόπου, οὔτε χρόνου, οὔτε δυνάμεων, οὔτε ἰκμάδος. 
Τά ὅσα ἔμαθες καί ἐπιστώθης παρά τῶν πρεσβυτέρων καί δοκιμωτέρων κατά τήν ἀναστροφήν καί βιοτήν σου ἐπί σχεδόν δεκαπέντε ἔτη ἐν τῇ Πατριαρχικῇ Αὐλῇ ἀποτελοῦν ἐχέγγυον καί παρακαταθήκην ἀνεκτίμητον διά τήν ἐπιτυχίαν τῆς νέας καί πολυευθύνου διακονίας σου. «Μένε, λοιπόν, ἐν οἷς ἔμαθες καί ἐπιστώθης, εἰδώς παρά τίνος ἔμαθες» (Β’ Τιμ. 3, 14). Ἡ ἀρχοντική ταπείνωσις τοῦ Φαναρίου, τό μαρτύριον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί τά μαρτύρια τῶν ἁγίων Προκατόχων σου συνιστοῦν τά ὁροθέσια τῆς ἀρχιερατείας σου. Ὀφείλεις νά ἐντρυφήσῃς εἰς αὐτά καί τότε θά διανοιχθοῦν οἱ ὀφθαλμοί τῆς καρδίας σου καί θά κατανοήσῃς τό ὕψος καί τό βάθος τῆς ἀποστολῆς σου εἰς ὅλας τάς ἐκφάνσεις καί τάς πτυχάς αὐτῆς. 
Ἡ Μήτηρ Ἁγία Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, συλλαμβάνουσα τά σημεῖα τῶν καιρῶν, ἐφρόντισε σοφῶς διά τήν προοδοποίησιν τῆς ἀποστολῆς σου καί τήν προλείανσιν τοῦ ἐδάφους, ἀποστέλλουσα ἐνταῦθα τόν τότε Ἀρχιμανδρίτην καί ἤδη ἐψηφισμένον Ἐπίσκοπον Ἐρυθρῶν κ. Κύριλλον, ὅστις καί θά συνεχίσῃ μετά τήν τελεσθησομένην αὔριον χειροτονίαν αὐτοῦ τήν διακονίαν του ἐν τῇ Μητροπόλει Σμύρνης ὑπό τήν σεσοφισμένην καί ἀνύστακτον καθοδήγησιν τῆς ὑμετέρας Ἱερότητος. Ὁ Θεοφιλέστατος ἐψηφισμένος Ἐπίσκοπος Ἐρυθρῶν, μετά κόπων καί θυσιῶν καί στερήσεων πολλῶν, ἀλλά καί μέ ἀξιομίμητον ὑπομονήν πολλήν καί θυσιαστικόν φρόνημα, ἔθεσε τούς θεμελίους καί ἐφύτευσε τόν σπόρον τόν καλόν καί θά ἀποτελῇ εἰς τό ἑξῆς τόν πλέον στενόν καί πολύτιμον συγκηρηναῖον σου εἰς τό κοπιῶδες ἔργον τῆς διαποιμάνσεως τῆς ἱερᾶς ταύτης ἐκλογάδος.
Ἱερώτατε ἅγιε Σμύρνης, τέκνον πεφιλημένον, 
Ἐνωτίζου μετά προσοχῆς τί λέγει «τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Σμύρνῃ ἐκκλησίας ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος, ὅς ἐγένετο νεκρός καί ἔζησεν· οἶδά σου τά ἔργα καί τήν θλῖψιν καί τήν πτωχείαν· ἀλλά πλούσιος εἶ» (Ἀπ. 2, 8-9). Ἀναλαμβάνεις τήν διαποίμανσιν τῆς ἱερᾶς ταύτης καὶ μεγαλωνύμου Μητροπόλεως, γεγυμνωμένης οὔσης ἐκ τῶν ἀρχαίων μεγαλείων καί ἀπωρφανισμένης ἐκ τοῦ θάλλοντος ποιμνίου της, ἀλλ᾽ ὅμως «πλούσιος εἶ» διότι, σέ συνοδεύουν ἡ προστασία τῶν ἁγίων Προκατόχων Σου Βουκόλου, Πολυκάρπου, Γρηγορίου - τοῦ μετέπειτα μάρτυρος Πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε´ -, καί Χρυσοστόμου, ἡ σκέπη Φωτεινῆς τῆς Μεγαλομάρτυρος, οἱ ἀλάλητοι στεναγμοί τῶν προγόνων μας πού ἀναπαύονται εἰς τήν εὐλογημένην γῆν τῆς Ἰωνίας, ἡ μυχιοκάρδιος εὐχή καί ἡ στοργή τοῦ Πατριάρχου Σου, αἱ εὐχαί καί προσευχαί τῶν ἁγίων ἀρχιερέων ὡς καί συμπάσης τῆς Πατριαρχικῆς Αὐλῆς. Ἔτι δέ, ἡ ἐκτίμησις καί ὑποστήριξις τῶν προσελθόντων σήμερον ἐδῶ ἐξ Ἑλλάδος ἐπισήμων ἀνδρῶν, τῆς Εὐγενεστάτης κυρίας Γενικῆς Προξένου τῆς Ἑλλάδος, τῶν ἐκπροσώπων τῶν ἐν Ἀθήναις Σωματείων τῶν ἐκριζωθέντων Σμυρναίων, ἀλλά καί ἡ ἀγάπη καί αἱ προσευχαί τοῦ Ποιμνίου σου, μετά τοῦ ὁποίου συναρμό- ζεσαι σήμερον διά δεσμῶν ἀρρήτων καί ἀρρήκτων, ἀκατα- λύτων καί ἱερῶν.
Πορεύου, λοιπόν, θαρσαλέως καί μή φοβοῦ!
Εἰς ἔτη πολλά, εὐλογημένα καί καλλίκαρπα! ΑΞΙΟΣ! 












Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

ΜΙΚΡΑΣΙΑ " ΕΧΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ " Αρης Βασιλόπουλος





Νέα Φιλαδέλφεια, Νέα Χαλκηδόνα, Νέα Ιωνία, Νέα Σμύρνη, Νέα Μουδανιά, Νέα Αλικαρνασσός, όπου και να γυρίσεις σε όλη την Ελλάδα, βρίσκονται οι τόποι που προσέφυγαν οι ξεριζωμένοι της Μικρασίας και τους έδωσαν τα ονόματα των χαμένων τους οριστικά πατρίδων. 
Περισσότερο από κάθε άλλη γειτονιά της Αθήνας, στο Δήμο μας βρίσκονται ατόφια τα βήματα των προσφύγων. Ο προσφυγικός μας οικισμός, μια πόλη μαγική μέσα στην καρδιά του αστικού κήτους, μοναδικός για την πολεοδομική του σχεδίαση με τις χαρακτηριστικές ελλείψεις, μοναδικός για την έκταση και την διάσωση της παραδοσιακής του μορφής, μας περιβάλλει με τις μνήμες, μας σηματοδοτεί και μας χαρακτηρίζει. Δεν χρειαζόμαστε μετάγγιση μνήμης όσοι κατοικούμε σε αυτό το Δήμο, είτε είμαστε απόγονοι προσφύγων είτε όχι. Μεγαλώνουμε και ζούμε μέσα σ’ αυτήν. 
94 χρόνια μετράμε από την καταστροφή της Σμύρνης και το ξερίζωμα των Ελλήνων από τις περιοχές της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Θράκης, περιοχές στις οποίες είχαν κατοικήσει για πάνω από 2500 χρόνια. 600.000 – 1εκατ. νεκροί και πάνω από 1.500.000 πρόσφυγες, θύματα του νεοτουρκικού εθνικισμού αλλά και μιας επεκτατικής πολιτικής που υποδαυλίστηκε από τις μεγάλες και υποτίθεται σύμμαχες δυνάμεις της εποχής, οι οποίες εύκολα εγκατέλειψαν τον ελληνισμό στον όλεθρο όταν άλλαξαν σχέδια. Και χρειάστηκε να περάσουν τόσα χρόνια για να θυμηθούμε ότι μερικές χιλιάδες μικρασιάτες πρόσφυγες, (17.000 υπολογίζονται), βρήκαν καταφύγιο στο μαρτυρικό σήμερα Χαλέπι της Συρίας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Καθημερνής, λίγο μετά τo 1922, δημοσιεύτηκε σε αθηναϊκό έντυπο ένα σκίτσο όπου η Ιωνία και η Συρία συνομιλούν, ενσαρκωμένες σε δύο γυναικείες μορφές. Η Συρία όρθια, καλοντυμένη και υπερόπτης λέει στην καθισμένη, λυπημένη και κατακουρελιασμένη Ιωνία: «Ο δικός μου φίλος είναι μεγάλος και μου ορκίζεται πώς δεν θα με αφήσει ποτέ». Και η Ιωνία της απαντά: «Κ’ οι δικοί μου φίλοι ήταν μεγάλοι κ’ έκαναν χίλιες φορές τον ίδιο όρκο και μ’ άφησαν στους πέντε δρόμους». Έχει ο καιρός γυρίσματα, αλλά η ιστορία όπως ξέρουμε επαναλαμβάνεται, χωρίς οι κοινωνίες μας να γίνονται σοφότερες.
Γιατί θα ήμασταν σοφότεροι αν θυμόμασταν ότι οι πρόσφυγες ήταν ανεπιθύμητοι στην Ελλάδα του 1922 και αντιμετωπίσθηκαν για πολλά χρόνια με ρατσισμό και μισαλλοδοξία παρότι μιλούσαν την ίδια γλώσσα και παρότι οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν προκαλέσει και αυτές την καταστροφή και την προσφυγιά. 
Θα ήμασταν σοφότεροι αν θυμόμασταν ότι παρά την τεράστια δυσκολία που είχε μια χώρα νικημένη και διαλυμένη να υποστηρίξει ένα αριθμό προσφύγων σχεδόν ίσο με τον πληθυσμό της, τελικά οι πρόσφυγες αποτέλεσαν καθοριστικό μοχλό κοινωνικής, οικονομικής και πολιτισμικής αναζωογόνησης της χώρας.
Θα ήμασταν σοφότεροι αν παραδεχόμασταν ότι και η δική μας η χώρα ζει σήμερα ένα μεγάλο κύμα εξόδου από νέους που γίνονται οικονομικοί μετανάστες και που κινδυνεύουν να είναι θύματα ξενοφοβίας και ρατσισμού στις πλουσιότερες χώρες στις οποίες μεταναστεύουν. 
Και θα ήμασταν τέλος σοφότεροι αν συνειδητοποιούσαμε ότι αν πρέπει να φοβάται κανείς κάποιους, αυτοί δεν είναι οι πρόσφυγες, αλλά εκείνοι που τους έκαναν πρόσφυγες. 
Οι πρόσφυγες της Μικρασίας χτίσανε μια νέα πατρίδα που σήμερα τους χρωστάει πολλά. Όλοι εμείς, οι απόγονοι τους, ξέρουμε τι σημαίνει προσφυγιά και καταλαβαίνουμε τον εφιάλτη που ζούνε οι σύγχρονοι πρόσφυγες του πολέμου και της πείνας που γεννά η ανθρώπινη απληστία.
Αυτοί που χάνουν τα πάντα, που βλέπουν τα σπίτια και τις ζωές τους να γκρεμίζονται, που πνίγονται στις ίδιες θάλασσες που χιλιάδες μικρασιάτες έχασαν τη ζωή τους, στις ίδιες θάλασσες που οι δικοί μας κατάφεραν να διασχίσουν και να φτάσουν εδώ ξεριζωμένοι.
Γιαυτό στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους σημερινούς πρόσφυγες, για να μη ζήσουν όσα οι παππούδες μας. Είναι χρέος τιμής στους δικούς μας πρόσφυγες προγόνους, να θυμόμαστε πως η προσφυγιά δεν είναι επιλογή είναι αγώνας για επιβίωση. Και πως τον ίδιο πόνο, τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ελπίδες, αλλά και τον ίδιο πλούτο κουβαλάνε ως αποσκευή, με τα απολύτως απαραίτητα όσοι προσπαθούν να ξαναχτίσουν τις ζωές τους από το μηδέν, με μόνο στήριγμα τους ανθρώπους του τόπου που βρέθηκαν. Αυτός είναι ο δικός μας πλούτος, ο δικός μας πολιτισμός, η δική μας σοφία, η δική μας κληρονομιά. Εμείς οι απόγονοι των προσφύγων αποτείουμε σήμερα φόρο τιμής στους μικρασιάτες προγόνους μας και γι' αυτό είμαστε πάντα και παντού μαζί με αυτούς που ξεριζώνονται.
ΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ Δήμαρχος Ν.Φιλαδέλφειας  





Ιερομάρτυς Πλάτων Αϊβαζίδης, Πρωτοσύγκελλος Αμασείας + 21 Σεπτεμβρίου 1921



Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ  
 Θυμάται η Εκκλησία, μνημονεύει και παρουσιάζει.
Θυμάται τα ένδοξα παιδιά της αυτά που κράτησαν την ομολογία του ονόματος του Θείου Iδρυτού της και την σφράγισαν με το αίμα τους.
Μνημονεύει η Εκκλησία τα ονόματα των ενδόξων παιδιών της κάθε φορά που τελεί το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και ζητάει τις δικές τους προσευχές στο Θρόνο του Εσφαγμένου Αρνίου, όπου μετά παρησίας προσεδρεύουν, όπως «ευχές και πρεσβείες αυτών, οι πάντες ελεηθώμεν».
Παρουσιάζει η Εκκλησία αυτά τα παιδιά της ως πρότυπα αρετής, αγάπης προς το Θεό και θυσίας σε κάθε εποχή. Παρακινεί τον καθένα ξεχωριστά να μιμηθεί την πίστη αυτών των ανθρώπων, κατά την προτροπή του Αποστόλου Παύλου «μιμείσθε την πίστην».
21 Σεπτεμβρίου. Η Εκκλησία μας θυμάται, μνημονεύει και παρουσιάζει τον Άγιο νέο Ιερομάρτυρα Πλάτωνα Αϊβαζίδη, Πρωτοσύγκελλο των Ιερών Μητροπόλεων Καστορίας και Αμασείας, που κρεμάστηκε μαζί με 69 προκρίτους στην Αμάσεια του Πόντου, κατατροπώνοντας με την γενναία ομολογία του, «Ισμαήλ την αυθάδειαν» και συντρίβοντας συγχρόνως «την πλάνην του όφεως».
Πάτμιος στην καταγωγή, Μοναχός της Μονής του Θεολόγου, υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελλος στην Καστοριά κατ’ αρχάς τον Μητροπολίτη Αθανάσιο τον από Λήμνου και εν συνεχεία τον φωτισμένο εθνεγέρτη Γερμανό Καραβαγγέλη.
Στάθηκε πλάι του, όχι μόνο ως πολύτιμος συνεργάτης, αλλά και άγγελος φύλακας, συμπαραστάτης και βοηθός την δύσκολη εκείνη εποχή.
Λειτουργός άριστος, δεινός ιεροκήρυξ, πατέρας, φίλος και αδελφός του σκλαβωμένου εκείνου λαού.
Έφερε εις πέρας τις πιο δύσκολες αποστολές. Μαζί με τον Μητροπολίτη του Γερμανό, έγιναν «ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος», οι κηδευτές του πρωτομάρτυρος του Μακεδονικού Αγώνος Παύλου Μελά. Κι όταν ο Γερμανός μετατίθεται στην Αμάσεια του Πόντου τον συνοδεύει και ο πολύτιμος συνεργάτης του και Πρωτοσύγκελλος Πλάτων.
Και στην Αμάσεια του Πόντου, η ίδια διακονία. Ο Θεός και ο άνθρωπος είναι οι δυο πόλοι που στρέφεται ολόκληρο το ενδιαφέρον του πνευματοφόρου αυτού Κληρικού.
Η διακονία του και η προσφορά του δεν μένει απαρατήρητος.
Γι’ αυτό και συλλαμβάνεται μαζί με άλλους 69 προκρίτους και επί επτά μήνες κλείνεται στις απαίσιες φυλακές της Αμασείας μαζί με τον μάρτυρα Επίσκοπο Ζήλων Ευθύμιο.
Και στις 21 Σεπτεμβρίου του έτους 1921 μετά ἀπό φρικτά βασανιστήρια, μαζί με τους υπόλοιπους φυλακισμένους ήρωες, απαγχονίζεται και παραδίδει την αγία του ψυχή στα χέρια του Θεού.
Χαίρεται, λοιπόν, η Πάτμος για τον ένδοξο γόνο της.
Χαίρεται η Καστοριά, που επί οκταετία τον είχε Πρωτοσύγκελλο.
Χαίρεται η Αμάσεια του Πόντου, που δέχτηκε το πολυβασανισμένο σώμα του.
Χαίρεται η Εκκλησία του Χριστού για το νεοφεγγές άστρο.
Χαιρόμεθα όλοι και ζητούμε τις πρεσβείες και τις μεσιτείες του στο Θρόνο του Θεού.
Σ’ αυτή τη δύσκολη εποχή που ζούμε και με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας και με το αίμα που χύνεται στον πλανήτη αυτό της γης, θα πρέπει να θυμόμαστε τα λόγια του Αρχιμανδρίτου Γερασίμου Σμυρνάκη στο μνημόσυνο του μακαριστού Πλάτωνος στις 14 Νοεμβρίου του 1921 στην Πάτμο:
«Φυλάξτε μια δάφνη για να στολίσετε τους τάφους των νέων ιερομαρτύρων και αγωνιστών της πατρίδος μας. Γίνετε θαρραλέοι αγωνιστές και σεις, όπως εκείνοι. Μη λησμονήσετε ποτέ το σκοινί του Πλάτωνος Αϊβαζίδη». 
Ημερομηνία εορτής: 21 Σεπτεμβρίου (σταθερή εορτή) 



Αρχιμ. Τιμόθεος Ηλιάκης:"Μνήμη Μικρασίας" ( Ομιλία Ι.Ναός Αγίου Γεωργίου Ν.Ιωνίας 18-9-2016)




Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα,ευλαβέστατοι Πατέρες, κύριε Δήμαρχε,κύριοι και κυρίες Δημοτικοί Σύμβουλοι,κύριοι Πρόεδροι και εκπρόσωποι των Μικρασιατικών Σωματείων και αγαπητοί Αδελφοί.
Χρέος ιερόν και παλαιόν μας συνεκέντρωσεν σήμερον εις τον Ιερόν τούτον Ναόν του Καππαδόκη αγίου Γεωργίου, τον ανεγερθέντα κόποις και μόχθοις υπό των πρώτων Μικρασιατών προσφύγων κατοίκων της Πόλεώς μας προκειμένου να στεγαστούν σε αυτόν τα ιερά κειμήλια και σεβάσματα τους, όπως η θαυματουργός της Παναγίας μας εικόνα και αυτή του Τροπαιοφόρου Αγίου Γεωργίου, που τα μετέφεραν με πόνο, δάκρυα και αίμα από τις πατρογονικές τους εστίες και μας τα προσέφεραν παρακαταθήκη ιερή. Τον Ναό τον καθηγιασμένον δια των τιμίων ευχών και αγίων χειρών του μακαριστού Μητροπολίτου Πατάρων Μελετίου του πρυτάνεως των προσφύγων της Νέας Ιωνίας και ενορίτου της προσφυγικής αυτής ενορίας, τον οποίον καθηκόντως τιμούμε σήμερον ομού μετά πάντων των βιαίως και βαναύσως αναιρεθέντων πατέρων και αδελφών ημών κατά την Μικρασιατική τραγωδία και συμφορά του 1922. Είναι εθνική επιταγή και υποχρέωση η σημερινή ανάμνηση του μικρασιατικού ξεριζωμού, γιατί έχουν χρέος οι Λαοί να θυμούνται τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας τους. Όχι μόνο τα χαρμόσυνα αλλά και τα θλιβερά. Για να εμπνέονται από τα πρώτα και να διδάσκονται από τα δεύτερα κι έτσι να χτίζουν το μέλλον τους . 
Ο ψαλμικός στίχος «Εάν επιλάθωμαί σου Ιερουσαλήμ,επιλησθείη η δεξιά μου, κολληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν μη σου μνησθώ» (ψαλμ.136,6),που εκφράζει την νοσταλγία του αρχαίου Ισραήλ για την σκλαβωμένη πρωτεύουσα του, την ιερή πόλη των θεϊκών επαγγελιών και αποκαλύψεων, το λίκνο της θρησκείας του και την κοιτίδα του πολιτισμού του, θα μπορούσαμε να πούμε ότι εκφράζει και την δική μας νοσταλγική αναπόληση και ιερή ανάμνηση για κάποια άλλη Ιερουσαλήμ. Αυτήν του ελληνικού Γένους. Την Ιερουσαλήμ της ελληνικής Ανατολής, που με κέντρο την Κωνσταντινούπολη απλώνεται από τα μικρασιατικά παράλια του Αιγαίου ως τα βάθη του Πόντου και της Καππαδοκίας. Τούτη η νοσταλγική αναπόληση γίνεται εντονότερη σήμερα που τιμούμε ευλαβικά την θλιβερή επέτειο της συμπληρώσεως 94 χρόνων από την Μικρασιατική τραγωδία και μάλιστα εδώ στην Νέα Ιωνία, όπου μεταφυτεύτηκαν  οι ξεριζωμένοι  από τα πατρογονικά τους χώματα πατέρες μας. Εδώ στην πόλη των υπερήφανων και τιμημένων προσφύγων που ήλθαν «γυμνοί και πένητες» διωγμένοι από τις αλησμόνητες πατρίδες  της Ιωνίας και χαμένοι μέσα στη λαίλαπα της καταστροφής, μεταφέροντας στα χέρια τους τα ιερά λείψανα και τις σεπτές εικόνες των αγίων, τα κειμήλια ,τα ήθη ,τις παραδόσεις τους  και στις καρδιές τους την ορθόδοξη πίστη, την πολιτιστική τους κληρονομιά, την αγάπη για τη ζωή . Ήρθαν εδώ φτωχοί και κατατρεγμένοι σε ένα τόπο άγνωστο και τότε έρημο. Κι όμως ρίζωσαν. Κι ύστερα εκάρπησαν και με τον ιδρώτα τους μεγαλούργησαν, μετατρέποντας τον έρημο τόπο σε σπουδαίο κέντρο κλωστοϋφαντουργίας στην αρχή και σε ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα στη συνέχεια. Δούλεψαν σκληρά γιατί ήθελαν να προκόψουν, να δημιουργήσουν να αποδείξουν πως η Ρωμιοσύνη αντέχει. «Το μαρτύριο έχει αξία όταν αντέχει» έχει πει ένας σύγχρονος Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο μακαριστός  Χαλκηδόνος Μελίτων . Και τι θα πει αντέχω στα χείλη του Ρωμιού, διερωτάται ένας άλλος λόγιος Φαναριώτης Ιεράρχης ο Πέργης Ευάγγελος, και απαντά:  Θα πει «κρατώ σφιχτά κάτι δυνατό αλλά και κρατιέμαι σφιχτά από κάτι». Και τι ήταν αυτό που κρατούσαν σφιχτά οι ξεριζωμένοι προγονοί μας; Τι ήταν αυτό που τους ενέπνεε που τους έδινε δύναμη και ζωή; Όλα μιλούν και δείχνουν πως η κυριότερη συνιστώσα του προσφυγικού δυναμισμού ήταν η ορθόδοξη πίστη όχι ως ιδεολογία, αλλά ως βίωμα και πρακτική ζωή, ως ήθος και βιοθεωρία, ως έθιμο και συνήθειες κοινωνικές. Όπως ακριβώς κατά την μαύρη της τουρκοκρατίας περίοδο ο έλληνας ραγιάς άντεξε κρατώντας σφικτά την ορθόδοξη πίστη, την γλώσσα και τα έθιμα του, έτσι και ο Μικρασιάτης, ο Πόντιος, ο Καππαδόκης , και ο Θρακιώτης πρόσφυγας άντεξαν γιατί κρατούσαν βακτηρία δυνατή την πίστη και την παράδοση που διατήρησαν επί αιώνες αδούλωτη την ψυχή του Γένους. Είναι γνωστό πως αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Τούρκους ,τον αγώνα για την διατήρηση της Εθνικής ταυτότητας του Γένους και την  Παλιγγενεσία επωμίσθηκε η Εθναρχούσα Ορθόδοξος Εκκλησία, υπό τον Εθνάρχη - Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Με πολλές θυσίες ,δάκρυα και αίμα η Μητέρα Εκκλησία περιέθαλψε στην αγκαλιά Της το δουλωμένο Γένος και κατάφερε να κρατήσει αδούλωτο το φρόνημά του, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η μανία του κατακτητή ξεσπούσε στο πρόσωπο του Πατριάρχη – Εθνάρχη εμπλουτίζοντας το εθνικό Μαρτυρολόγιο με αγιασμένα Πατριαρχικά Ονόματα.   94 χρόνια μετά την μεγάλη Μικρασιατική  τραγωδία, το ελληνικό Έθνος, η ελληνική ορθόδοξος Εκκλησία ,τα Μικρασιατικά Σωματεία , υψώνουν την φλόγα της ιστορικής μνήμης και καλούν όλους τους σύγχρονους Έλληνες, κάθε ιδεολογικής αποκλίσεως και πολιτικής τοποθετήσεως, άνδρες και γυναίκες, ώριμους και νέους, να στρέψουν την σκέψη και την προσευχή τους στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής. Προς τις πατρίδες της Ιωνίας, της  Αιολίδος, της Ανατολικής Θράκης , του Πόντου, της Καππαδοκίας. Να θυμηθούν τους πυρπολημένους Ναούς, τα γκρεμισμένα εκπαιδευτήρια, τα  λεηλατημένα  ιδρύματα, τους ανασκαμμένους προγονικούς τάφους . Με δύο λέξεις. Την βεβήλωση των ιερών και οσίων του Γένους. Να θυμηθούν ευλαβικά τους επώνυμους και ανώνυμους Μάρτυρες των σκλαβωμένων Πατρίδων. Να γονατίσουν με σεβασμό και δέος μπροστά στις ηρωικές και αγιασμένες μορφές των Ποιμένων που αντί για ωμοφόριο ευλόγησαν και πέρασαν στον λαιμό τους το σχοινί του δημίου κι αντί να λειτουργήσουν στην Αγία Τράπεζα το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου λειτούργησαν το δικό τους σώμα και πρόσφεραν το δικό τους αίμα. Επισφράγισαν έτσι την Αρχιερατική τους διακονία κι έκαμαν ,όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, "την τελευτήν τελευταίον μυστήριον".  Το "μυστήριο" της Ρωμιοσύνης που άντεξε, έζησε και θα συνεχίσει να ζει. Μορφή-ορόσημο στον κατάλογο των θυσιασθέντων Ποιμένων αναδείχθηκε ο Σμύρνης Χρυσόστομος. Στην εθνομαρτυρική του μορφή ανακεφαλαιώνει όλο το δράμα του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Ιεράρχης εξαιρετικής παιδείας, ενθέρμου ζήλου και υψηλού εθνικού φρονήματος. Προκάλεσε πάμπολλες φορές την μανία των Οθωμανών, ανακλήθηκε επανειλημμένα από τις έδρες που αρχιεράτευσε, από την Δράμα αρχικά και από την Σμύρνη ύστερα, πριν επανέλθει για το ύστατο μαρτύριο. Αγωνίσθηκε για τα δίκαια του Γένους και του Έθνους μέχρις εσχάτων. Αποτελούσε το σύμβολο της αδούλωτης ελληνικής αντιστάσεως τόσων αιώνων και δέχθηκε πάνω  του συσσωρευμένη την αγριότητα του τουρκικού εθνικισμού. Ο Χρυσόστομος ήταν γεννημένος Ηγέτης και πέθανε σαν Ηγέτης για να ζει στην ψυχή του Γένους. Ήταν ο πρώτος αλλά όχι ο μόνος. Τον Μητροπολίτη Μοσχονησίων Αμβρόσιο τον πετάλωσαν και μετά, τον κατακρεούργησαν. Ο Μητροπολίτης Κυδωνιών Γρηγόριος, αφού προέπεμψε χιλιάδες γυναικόπαιδα και γέροντες προς την Μητέρα Ελλάδα, παρέμεινε λάφυρο του ιεραρχικού του χρέους και ετάφη ζωντανός, ενώ δεκάδες Κληρικοί του εκτελέστηκαν . Ο Επίσκοπος Ζήλων Ευθύμιος ξεψύχησε στις φυλακές μετά από ανήκουστα βασανιστήρια 40 ημερών, ενώ ο Πρωτοσύγκελλός του, αρχιμανδρίτης Πλάτωνας Αϊβαζίδης απαγχονίστηκε. Ο Μητροπολίτης Ικονίου Προκόπιος πέθανε από τα μαρτύρια στις φυλακές αφού πρώτα έψαλλε ο ίδιος την νεκρώσιμη ακολουθία του. 347 Ιερείς της Σμύρνης μαρτύρησαν με φρικτά βασανιστήρια, ενώ πάνω από 1.000.000 είναι οι αδικοσκοτωμένοι και κατακρεουργημένοι, εκείνοι που έπεσαν ηρωικά στα πεδία των μαχών, αυτοί που πέθαναν από τις κακουχίες, τις στερήσεις και τα βασανιστήρια στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων. Αυτούς όλους τιμούμε σήμερα με τα ιερά αυτά μνημόσυνα και τις λατρευτικές τελετές αφού η εκκλησία μας τους έχει κατατάξει στην χορεία των αγίων Νεομαρτύρων που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της ελευθερίας, της τιμής και της αξιοπρέπειας του Γένους. 1.000.000 και πλέον Μάρτυρες ,1.500.000 και παραπάνω πρόσφυγες και ούτε ένας προδότης, ούτε ένας δεν έκανε πίσω , ούτε ένας δεν αλλαξοπίστησε για να γλυτώσει τον θάνατο, την εξορία, τις κακουχίες και τας βασάνους . Αυτός είναι ο Έλληνας και αυτόν ακριβώς τον Έλληνα προσπαθούν σήμερα να εξοντώσουν και να εξαφανίσουν και αυτό μπορεί να το πετύχουν μόνο με τον διχασμό, την λήθη του παρελθόντος και την νόθευση της ιστορίας. Η ανάμνηση του Μικρασιατικού ξεριζωμού θυμίζει στους σημερινούς έλληνες την ανάγκη εθνικής ενότητας και ομοψυχίας. Την ανάγκη φιλοτιμίας, αλληλεγγύης, αυτοθυσίας, αλλά και την ανάγκη αντιστάσεως στην ηθική παρακμή που μας απειλεί. Η εφετινή ανάμνηση του Μικρασιατικού ξεριζωμού δεν είναι σαν τις προηγούμενες, τούτη την επέτειο ένα φωτεινό ουράνιο ελπιδοφόρο μήνυμα ,που ενσαρκώνεται σε ένα σπουδαίο γεγονός, την κάνει να ξεχωρίζει. 94 χρόνια μετά ζωντανεύει και πάλι ο «άγγελος» της Σμύρνης στο πρόσωπο του πρώτου μετά την καταστροφή Μητροπολίτου Σμύρνης Βαρθολομαίου, χτυπούν και πάλι οι καμπάνες της νέας Αγίας Φωτεινής και του  αγίου Βουκόλου ανάβει η λυχνία του αγίου Πολυκάρπου. Ποιός αλήθεια περίμενε πως 94 χρόνια μετά την συμφορά ,από την ωραία Πύλη του Πατριαρχικού Ναού του αγίου Γεωργίου στο μαρτυρικό Φανάρι θα ακουγόταν τα συγκλονιστικά λόγια του Πατριάρχη του Γένους προς τον νέο Μητροπολίτη Σμύρνης :
«Σύ καθίστασαι,  μετά παρέλευση 94 ετών από τής ημέρας εκείνης “τής θλίψεως τής μεγάλης” (Αποκ. 7,14), ο άμεσος διάδοχος τού μάρτυρος προκατόχου σου Χρυσοστόμου του Καλαφάτη, του από Δράμας, ο οποίος εποίμανε τούς Σμυρναίους και εγένετο “πιστός άχρι θανάτου”  «Καθώς θα περιπατής εις της Πούντας το φανάρι, εις το Κορντόν, το ξακουστό “Και” της Σμύρνης με τας τραγικάς αναμνήσεις και τα αιματοβαμμένα νερά τής προκυμαίας, της παραλίας της σφαγής και του πόνου και όχι ασφαλώς τού συνωστισμού - άπαγε τής βλασφημίας - και θα ακούς τους θρήνους της απελπισίας και την απόγνωσιν εκείνων των πατέρων και αδελφών μας με τον μπόγο εις το χέρι, μεταξύ ζωής και θανάτου, οι οποίοι τώρα, περιβεβλημένοι στολάς λευκάς, ευρίσκονται όλοι εις τον Παράδεισον από τον επίγειον παράδεισον της Σμύρνης εις τον επουράνιον. Παραφράζοντες τον Καβάφην, θα ελέγομεν ότι εις αυτούς, και όχι εις τους θεούς, αναφέρεται το ποίημα του το «Ιωνικόν», όπου λέγει:  «ω γη της Ιωνίας… σαν ξημερώνει πάνω σου πρωί αυγουστιάτικο την ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ την ζωήν των». 
Ναι σφρίγος δια τα προ της φοβεράς τραγωδίας και ρίγος τρόμου και φόβου δια τα μετ αυτήν.Αυτά θα ενθυμείσαι και θα αναπολείς ως προς το παρελθόν, αλλά εμπρός θα κοιτάζεις τώρα τα αναμμένα σου κεριά κατά τον Αλεξανδρινόν».
 Σεβασμιώτατε ,πατέρες και αδελφοί, αυτό ακριβώς το μήνυμα θα πρέπει να ερμηνεύσουμε σήμερα που όλοι βάλουν εναντίον μας, σαν Θεϊκό πρόσταγμα στην «ακατάλυτη ψυχή της Ρωμιοσύνης». Ο Θεός παρά τα λάθη μας συνεχίζει να μας αγαπά και να μας προστατεύει, και μας θέλει να προχωρούμε μπροστά κοιτάζοντας τα «αναμμένα μας κεριά». Είμαστε  Έλληνες, λαός με ιστορία ένδοξη και τιμημένη, απόγονοι σπουδαίων ηρώων και ηρωίδων, δεν γονατίσαμε στα 400 μαύρα χρόνια της σκλαβιάς, δεν μας αφάνισε η συμφορά της προσφυγιάς, η άρνηση των «φίλων», η προδοσία των «συμμάχων», τίποτα δεν μπορεί κανένας να μας πάρει εκτός αν τα δώσουμε μόνοι μας όπως έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ψηλά λοιπόν το κεφάλι και τα μνημόσυνα τούτα γιορτή μεγάλη γιατί δεν έχουν να κάνουν με νεκρούς αλλά με αθανάτους. Μέσα από τα μνημεία και τους τάφους ο Ελληνισμός πάντοτε ανασταινόταν και δημιουργούσε γιατί είχε βαθειά πίστη και ακατάβλητη την ελπίδα.
«Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μέσ' στα όλα και περάσαμε Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!»( Ελύτης«Το τρελοβάπορο». Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας)
Τιμή και Δόξα στους Αθανάτους Ήρωες του Γένους των Ελλήνων.
Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος Ηλιάκης Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Ν.Ιωνίας 18-9-2016 

























Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

ΜΙΚΡΑΣΙΑ ΦΕΥΓΑΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΛΕΓΑΜΕ Λαοθάλασσα στο ΗΡΩΔΕΙΟ



Με την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλου και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου η εκδήλωση «ΜΙΚΡΑΣΙΑ… φεύγαμε και για σένα λέγαμε» στο αρχαίο θέατρο Ηρώδου του Αττικού, που διοργάνωσε η Μητρόπολη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας θέλοντας να τιμήσει τις ρίζες της. Ο οικοδεσπότης της εκδήλωσης Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας κ. Γαβριήλ από πολύ νωρίς βρισκόταν εκεί για να υποδεχθεί και να καλωσορίσει τους θεατές. 



Παρέστησαν, επίσης, Μητροπολίτες από την Εκκλησία της Ελλάδος, από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, υπουργοί, βουλευτές, καλλιτέχνες. Το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού ήταν ασφυκτικά γεμάτο συνεχίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη μεγάλη επιτυχία του περασμένου χειμώνα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το κοινό απόλαυσε μια δίωρη μουσικοχορευτική εκδήλωση, η οποία του γέννησε θύμησες των εποχών εκείνων, του πολιτισμού, του ύφους και των χορών από τις πατρίδες που χάθηκαν, αλλά δεν ξεχάστηκαν.
Ήταν μία εκδήλωση μνήμης και τιμής στις ρίζες των προγόνων, στους ανθρώπους που με κόπο προσπάθησαν να ξαναχτίσουν μετά τη μικρασιατική καταστροφή τη ζωή τους. Εκείνους που πριν από ενενήντα τέσσερα χρόνια έφυγαν εκδιωγμένοι από τη Μικρά Ασία και ξαναέχτισαν τη ζωή τους στις περιοχή της Αθήνας, στη Νέα Ιωνία και στη Φιλαδέλφεια, όπως ο Μητροπολίτης Πατάρων Μελέτιος και ο Παπαϊωακείμ Πεσματζόγλου.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με ομιλία του Πρωτοσυγκέλλου της Μητροπόλεως Νέας Ιωνίας, Αρχιμανδρίτη Επιφάνιου Αρβανίτη, ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε: «Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της λεγομένης οικονομικής κρίσης. Πρόσωπα και πράγματα της Μικράς Ασίας τείνουν να διαγραφούν από τη μνήμη των περισσότερων. Η παρουσία σας όμως, εξοχότατε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, του Πρώτου πολίτου του Έθνους μας, στην παρούσα εκδήλωση μνήμης και τιμής διατρανώνει ξεκάθαρα ότι δεν ενστερνίζεστε τις ιδέες περί συνωστισμών και ειρηνικών ανταλλαγών».''Αν και ειμαστε στην 4η γέννεα των προσφύγων κανεις δεν θα λησμνονήσει ποτε αυτή την μεγάλη καταστροφή η οποία δεν ηταν ποτέ συνωστισμός και ανταλλαγές" Τόνισε ο π.Επιφάνιος.
Στο τέλος της εκδήλωσης ο Αρχιεπίσκοπος συνεχάρη και ευχαρίστησε το Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας κ. Γαβριήλ και τους συντελεστές της εκδήλωσης και υπογράμμισε πως «τέτοιες εκδηλώσεις δεν χρειάζονται λόγια. Τα συναισθήματα είναι εκείνα που πλημμυρίζουν την καρδιά μας. Μας προβληματίζουν και μας δίνουν κουράγιο. Τέτοια ωραία πράγματα στην πατρίδα μας γιατί να τα ψαλιδίζουμε;» αναρωτήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος και συμπλήρωσε «έχουμε τόσο περιεχόμενο και τόσο πολιτισμό και θέλουμε να βλέπουμε ξεροπήγαδα άλλων χωρών;».
Στην εκδήλωση συμμετείχαν νέοι, σπουδαίοι καλλιτέχνες και χορευτικές ομάδες, αλλά και σύλλογοι που φέρουν τη σφραγίδα του μικρασιατικού πολιτισμού και μας ταξίδεψαν στη Σμύρνη, την Πόλη, την Καππαδοκία και τον Πόντο. 150 χορευτές, ηθοποιοί, τραγουδιστές και μουσικοί υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Σοφίας Σπυράτου ταξίδεψαν το κοινό μέσα από παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια. Ένα πολιτισμικό ταξίδι μουσικής και χορού, το οποίο αναδείκνυε ταυτόχρονα τα κείμενα των μεγάλων λογοτεχνών και ποιητών που ανέδειξε αυτός ο τόπος όπως οι: Διδώ Σωτηρίου, Φώτης Κόντογλου, Γιώργος Σεφέρης, Ηλίας Βενέζης και άλλες σημαντικές προσωπικότητες του πολιτισμού μας.
Η εκδήλωση αυτή απέδειξε για ακόμη μία φορά πως η Εκκλησία έχει τη δυνατότητα να παράγει πολιτισμό, να δίνει την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους να εκδηλώσουν τις απεριόριστες δυνατότητές τους και να τονώνει με ίδιες δυνάμεις την πολιτισμική ζωή του τόπου. Αφηγητές ήταν η Λήδα Πρωτοψάλτη και ο Σπύρος Παπαδόπουλος. Την Σκηνική Επιμέλεια είχε η Σοφία Σπυράτου και την Καλλιτεχνική Ζαχαρίας Καρούνης.
Τα έσοδα και από αυτήν την πολιτιστική δραστηριότητα προορίζονται για την ενίσχυση των ιδρυμάτων της τοπικής Εκκλησίας. Η εκδήλωση μεταδόθηκε απευθείας από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας.

























150 χορευτές, ηθοποιοί, τραγουδιστές και μουσικοί υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Σοφίας Σπυράτου ταξιδεύουν το κοινό στη Σμύρνη, στην Πόλη, στην Καππαδοκία, στον Πόντο μέσα από παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια.
Ένα πολιτισμικό ταξίδι μουσικής και χορού, το οποίο αναδεικνύει ταυτόχρονα τα κείμενα των μεγάλων λογοτεχνών και ποιητών που ανέδειξε αυτός ο τόπος όπως οι: Διδώ Σωτηρίου, Φώτης Κόντογλου, Γιώργος Σεφέρης, Ηλίας Βενέζης και άλλες σημαντικές προσωπικότητες του πολιτισμού μας.
Τα έσοδα θα διατεθούν για την ενίσχυση των ιδρυμάτων της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας.
Αφηγητές: Λήδα Πρωτοψάλτη, Σπύρος Παπαδόπουλος
Τραγούδισαν: Ζαχαρίας Καρούνης, Χαριτίνη Πανοπούλου, Λυδία Σέρβου, Παναγιώτης Σδούκος
Σκηνική Επιμέλεια: Σοφία Σπυράτου
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Ζαχαρίας Καρούνης
Έπαιξαν:
Αρκαδόπουλος Αλέξανδρος: Κλαρίνο
Γιώργος Μαρινάκης: Βιολί
Πάνος Δημητρακόπουλος: Κανονάκι
Στέλλα Βαλάση: Σαντούρι
Γιώργος Παππάς: Ούτι, λαούτο
Μανούσος Κλαπάκης: Κρουστά
Συμμετέχουν:
- Μικτή Χορωδία Συνδέσμου Αλαγιωτών
- Βυζαντινός Χορός της σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Ν.Ιωνίας και Φιλαδελφείας υπό τη διεύθυνση Αρχ. Μουσικοδιδασκάλου της ΜΤΧΕ κ. Χάρη Ντραβάνογλου
Χορευτικές Ομάδες:
- Χορευτική Ομάδα Ενορίας Παναγίας Πρασίνου Λόφου Ν. Ηρακλείου
- Εργαστήρι Τέχνης και Πολιτισμού
- Χορευτικό Εργαστήρι Νέας Ιωνίας
Χορευτικός Όμιλος ΕΙΡΗΝΗ
Λύκειο Ελληνίδων Π.τ.Χ Νέας Ιωνίας
Με τη συνεργασία του Κε. Μι. Πο και των Μικρασιατικών Συλλόγων Ν. Ιωνίας.
Πηγή ΡΟΜΦΑΙΑ http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/10208-plimmurise-to-irodeio-gia-to-mikrasia-feugame-kai-gia-sena-legame-foto